Οι καλύτερες τηγανίτες στη μέση του πουθενά.
Στοίβα από πέντε. Σοκολάτα μέχρι το πιάτο. Και μετά λίγο ακόμα — γιατί το μισογεμάτο δεν μετράει.
Βαφλιέρα από το 1968, μερίδες από το χωριό. Οι δύο μπάλες παγωτό είναι η μικρή μερίδα.
Τρεις όροφοι, πατάτες από κάτω. Κρατιέται όρθιο μ' έναν πολύ αισιόδοξο οδοντογλυφίδα.
Ψημένη στην πέτρα, τυρί μέχρι την άκρη. Σήμερα ζαμπόν και πιπεριά — τα υπόλοιπα τα διαλέγει το ραδιόφωνο.
Φράουλα, σοκολάτα, βανίλια. Τόσο πηχτό που στέκεται το κουτάλι, τόσο κρύο που πονάει.
Freddo espresso όλη μέρα, ούζο μετά τις έξι. Το ραδιόφωνο παίζει έτσι κι αλλιώς.
Ό,τι σερβίρουμε, το σερβίρουμε γεμάτο — σοκολάτα, σαντιγί, παγωτό, και μετά λίγο ακόμα. Αν βλέπεις ακόμα το πιάτο, δεν τελείωσε.
Στη μέση του πουθενά — και αυτό είναι το καλό. Ακολούθα τον δρόμο μέχρι να σταματήσει να νοιάζεται, μετά ψάξε το καρό ταμπλό και το ραδιόφωνο με τα πόδια.